Incoterms dla transportu morskiego - co warto wiedzieć?

Incoterms to międzynarodowe reguły handlu, zwane też bazami dostawy. Ich publikacja miała miejsce w 1936 roku. Pełen zestaw jest złożony z jedenastu zasad, które ustalają odpowiedzialność stron za towar, koszty czy ubezpieczenie. Dzięki Incoterms możliwe jest dokładne określenie podziału ryzyka, kosztów oraz czynności między sprzedającym i kupującym, minimalizując tym samym ryzyko nieporozumień.

Każda formuła jest złożona z dziesięciu artykułów, które regulują zobowiązania wzajemne stron dotyczące: dostawy i jej przejęcia, podziału kosztów, licencji, upoważnień i formalności, umowy przewozu oraz ubezpieczenia, przejścia ryzyka, zawiadomień, dowodu dostawy i dokumentów transportowych, znakowania, pakowania oraz kontroli. Warto zwrócić uwagę na fakt, że każdy artykuł, który dotyczy zobowiązań sprzedawcy jest oznakowany literą A i posiada odpowiednik, który jest oznaczony literą B u nabywcy produktu. Każda formuła składa się z 10 artykułów regulujących wzajemne zobowiązania.

Niezależnie od tego, jak duże doświadczenie posiadasz w imporcie towarów, wybór właściwej reguły Incoterms może być dużym wyzwaniem. Decyzja wpływa zarówno na wydatki, jak i na prawa i obowiązki po stronie sprzedawcy oraz kupującego. Międzynarodowy transport morski zazwyczaj opiera się na regułach EXW, CFR, DDP oraz FOB. Jeżeli chodzi o kupującego to największe korzyści ma korzystając z reguł EXW i FOB. W wyborze bazy dostawy, negocjacjach warunków oraz wszelkich formalnościach pomoże firma spedycyjna.

Sprzedawca jest odpowiedzialny za wszystkie koszty oraz ryzyko, dopóki towar nie zostanie dostarczony pod statek. Na tym etapie ryzyko jest przejęte przez kupującego, który odpowiada za odprawę importową i eksportową. Ryzyko jest przekazywane w momencie dostarczenia całości towaru przez sprzedawcę pod statek.

W regule FOB ryzyko jest natomiast przenoszone na kupującego, kiedy towary zostaną dostarczone na statek. Do czasu załadowania towarów pełną odpowiedzialność oraz koszty ponosi sprzedawca. Warto dodać, że do niego również należy organizacja odprawy eksportowej. W momencie, gdy towary znajdą się na statku ryzyko i koszty przechodzą na stronę kupującego. Jest to najczęściej stosowana reguła prawa morskiego. Warto jednak zauważyć, że ma zastosowanie jedynie w żegludze śródlądowej lub transporcie morskim.

W tej sytuacji obowiązki sprzedawcy wyglądają niemal tak samo jak przy regule FOB z jedną małą różnicą. Opłata kosztów frachtu również leży w zakresie obowiązków sprzedawcy. Tak samo jak przy FOB odpowiedzialność przechodzi w chwili, gdy cały towar znajdzie się fizycznie na statku.

Sprzedawca musi pokryć koszt ubezpieczenia, a jego obowiązki wyglądają identycznie, jak w przypadku stosowania reguły CFR. Obowiązkiem sprzedawcy jest wykupienie ochrony minimalnej ubezpieczeniowej, która wynosi 110% wartości faktury. Jeżeli kupujący ma zamiar korzystać z bardziej kompleksowej usługi ubezpieczeniowej to sprzedawca musi je zapewnić. Koszty dodatkowego ubezpieczenia pokrywa kupujący. Przeniesienie ryzyka na kupującego następuje w momencie znalezienia się towarów na statku.