Uroczystości rozpoczęła Msza św. w kościele pw. MB Różańcowej w Lubyczy Królewskiej, po której zebrani przeszli do szkoły, gdzie odbyła się część oficjalna podczas której szkolna młodzież przedstawiła montaż słowno-muzyczny poświęcony osobie patrona.
Inicjatywa nadania szkole imienia zrodziła się 30 lat temu w środowisku lubyckiej szkoły, która początkowo za patrona obrała Straż Graniczną. Po kilkumiesięcznych rozmowach z przedstawicielami SG, wybrano dla szkoły człowieka, który całym swoim życiem – wojskowym i prywatnym – wytyczał wzór człowieka i obywatela Polski.
Kulisy tej decyzji przybliżył nam dyrektor SP w Lubyczy Królewskiej, Jerzy Garbacz.
Podczas uroczystości jubileuszowych odsłonięto pamiątkowy mural, którego autorem jest dyrektor Szkoły Podstawowej w Lubyczy Królewskiej.
Patron szkoły wyznacza wzór i generał Sulik go wspaniale oddaje – powiedział burmistrz Lubyczy Królewskiej Marek Łuszczyński.
Na relację z uroczystości jubileuszu 30-lecia nadania SP w Lubyczy Królewskiej imienia gen. Nikodema Sulika zapraszamy w sobotę, 24 października, w paśmie audycji samorządowych.
Generał Sulik należał do Białostockiego Pułku Strzelców, z którym walczył z bolszewikami w 1919 roku. We wrześniu 1939 r. ponownie stanął do walki z Armią Czerwoną - dowodził Pułkiem KOP „Sarny”. Brał udział w bitwie pod Kockiem. Po klęsce wojsk polskich uniknął niewoli i włączył się w prace powstającej niepodległościowej konspiracji. Pod koniec 1939 r. został komendantem Okręgu ZWZ Wilno. W warunkach litewskiej a następnie sowieckiej okupacji zorganizował sprawnie działającą strukturę niepodległościową. 13 kwietnia 1941 r. został aresztowany przez Sowietów. Wolność odzyskał w sierpniu 1941 r. po podpisaniu układu Sikorski-Majski i wstąpił do tworzonych na terenie ZSRS polskich oddziałów. Po opuszczeniu przez Armię gen. Andersa terytorium Związku Sowieckiego objął, w czerwcu 1943 r., dowodzenie 5. Kresową Dywizją Piechoty. Na jej czele przeszedł cały szlak bojowy II Korpusu. Walczył m.in. pod Sangro, Volturno, nad rzeką Senią, Loretto i pod Bolonią.
Za walki o Monte Cassino, na wniosek gen. Andersa, został uhonorowany Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari. 1 marca 1944 r. awansowano go do stopnia generała brygady. Po zakończeniu II wojny światowej nie powrócił do okupowanej przez Sowietów Polski. Zmarł 14 stycznia 1954 r. w Londynie. W 1993 r. doczesne szczątki generała i jego żony Anieli z d. Tarasiewicz zostały złożone w mogile położonej przy kościele pw. św. Anny w Kamiennej Starej.
Napisz komentarz
Komentarze