W miesiącu listopadzie wspominamy osoby które od nas odeszły w bieżącym roku (2020 r.). Jedną z nich jest śp. Alfreda Magdziak z domu Kiciak poetka i twórczyni ludowa. Urodziła się w 1926 r. w Dubience nad Bugiem w rodzinie chłopskiej. Dzieciństwo i młodość spędziła na Wołyniu. W czasie wojny z rąk UPA zginał jej ojciec i siostry.
Po wyzwoleniu, wraz z matką, zamieszkała na Zamojszczyźnie. W 1947 roku wyszła za mąż za Józefa Magdziaka. Do 1993 roku mieszkała w Sitańcu, następnie aż do śmierci w Zamościu. Była kobietą bardzo pracowitą – wspomina córka Barbara Magdziak.
Przygoda z poezją zaczęła się w życiu Alfredy Magdziak jeszcze przed wojną. W swoim pisarstwie odnosiła się do tematyki przyrodniczej, historycznej, religijnej i obyczajowej. Pisała o przemianach na polskiej wsi oraz wiersze okolicznościowe jak również fraszki.
Alfreda Magdziak uprawiała także prozę – pisała wspomnienia i teksty związane z wierzeniami ludowymi. Efektem tego jest publikacja pt.,, Rok obrzędowy mojego regionu”.
Jej utwory były publikowane wielu pismach, prasie regionalnej i ogólnopolskiej, w antologiach poetyckich. Wydała kilka samodzielnych tomików poetyckich. Z powodzeniem uprawia inne dziedziny tradycyjnej kultury ludowej – pisankarstwo i wycinankarstwo. Wyrabiała również pająki ze słomy i bibuły. Była członkinią wielu organizacji i stowarzyszeń. Za zasługi twórcze i osiągnięcia w pracy społecznej otrzymała nagrody i odznaczenia. Do ważniejszych należą: Nagroda Ministra Kultury i Sztuki, Nagroda Związku Literatów Polskich im. Józefa Czechowicza, Nagroda Artystyczna im. Jana Pocka, Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”, „Order Serca – Matkom Wsi” oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
Napisz komentarz
Komentarze